We hebben de ontwikkelingen niet afgewacht...

Een M4B-kandidaat (Kolonel b.d.) vertelt...

Het vliegbedrijf boeide me al op jonge leeftijd. Doordat ik destijds aan zweefvliegen deed, kon ik mijn dienstplicht vervullen binnen de Koninklijke Luchtmacht. Toen ik werd toegelaten tot de opleiding voor luchtverkeersleider ben ik overgegaan in beroepsdienst. Na mijn voortijdige vertrek destijds van de HBS was dat eerst op assistent niveau. Na een weg vol voetangels en klemmen is het me gelukt om officier luchtverkeersleider te worden. Het is een bijzonder vak waarin (maar dat is bij meer vakken binnen de Luchtmacht) er af en toe flink wat op je afkomt. Gezeten achter een radarscherm of op een verkeerstoren is dat zelfs tamelijk letterlijk het geval. Het vak vraagt vaak veel van eigenschappen als samenwerking, inzicht, flexibiliteit en stressbestendigheid. Voor het nemen van een beslissing heb je niet altijd de tijd die je zou willen hebben maar het moet wel gebeuren en nog goed ook.

Bij elkaar heb ik gedurende een jaar of twintig functies vervuld binnen de verkeersleiding en luchtruimorganisatie. Eén van de laatste functies was Project Officier voor de operationele invulling van een nieuw complex verkeersleiding systeem dat bij een buitenlands bedrijf was gekocht. Dat was weer een ander soort uitdaging. Dit omdat het begeleiden van luchtverkeer namelijk gewoon 24 uur per dag en 365 dagen per jaar doorgaat, terwijl er een nieuw systeem moet worden geïnstalleerd, getest, opleidingen verzorgd etc.

Na mijn operationele periode heb ik diverse beleidsfuncties vervuld. Dat was zowel op de Luchtmachtstaf als op het Ministerie. Ineens deed ik werk dat vaak niet met vliegtuigen en luchtruim te maken had. Waar het bij het operationele werk aankomt om snel de juiste beslissingen te nemen ligt dat op beleidsniveau anders. De uitwerking van beslissingen zijn hier veelal minder snel duidelijk maar de gevolgen werken lang door en vereisen dus zorgvuldige voorbereiding. De verschillen tussen beide soorten werk zijn groot. Ook het werken met bedrijven en instanties buiten defensie en andere ministeries vereisen flexibiliteit en het goed kunnen omgaan met heel verschillende mensen.

Na binnen de Luchtmacht “through the ranks” te zijn opgeklommen werd ik toegelaten tot het Management Development Traject. Na succesvolle afronding van de stafschool ben ik, na enkele jaren op het Ministerie van Defensie gewerkt te hebben, gedurende vijf jaar commandant geweest van het luchtgevecht- en luchtverkeersleidingscentrum van de Luchtmacht. Mijn aantreden daar viel kort na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 in de Verenigde Staten. In die spannende tijd ging de telefoon nogal wel eens, ook ’s nachts! Wat behalve het werk ook altijd door ging waren de reorganisaties. Het is een uitdaging om medewerkers gemotiveerd te houden ondanks voortdurende maar noodzakelijke veranderingen. Maar als je een duidelijk doel voor ogen hebt en kunt uitleggen waarom het nodig is dat er moet worden veranderd, dan lukt dat naar mijn ervaring zeker wel.

Belangrijk is dat je op managementniveau vooruit blijft kijken en niet in de “activity trap” belandt. We waren ons er op de basis goed van bewust dat de wereld om ons heen veranderde en hebben de ontwikkelingen niet afgewacht. Met het management van het onderdeel zijn we zelf gaan nadenken over de toekomst en hebben dat toen als plan aan de staf gepresenteerd. Het heeft daarna nog wel een paar jaar geduurd om het reorganisatietraject zorgvuldig te doorlopen maar het is wél doorgegaan.

Deze kandidaat is op zoek naar een uitdagende functie als Projectmanager.